من ديوونه رو باش که نفهميدم تو بي رحمي

        تمام مشكلم اينه که حرفامو نمي فهمي

منو باش که نفهميدم تو بي ذوقي بي احساسي    

  دروغ بود اينكه مي گفتي تو هم محو گل ياسي

من ديوونه رو باش که شكستم با شكست تو               

 تو چه مردابي افتادم يه عمره با دو دست تو

من ديوونه رو باش واسه تو گريه مي کردم                

تو رو باش که نفهميدي تو شعرم گم شده دردم

من ديوونه رو باش که به پاي چشم تو سوختم              

ولي بعد يه کم بازي تو با من بد شدي کم کم

من ديوونه رو باش که واسه عهدت قسم خوردم         

 باهات موندم ،باهات ساختم ،واست سوختم ،واست مردم

من ديوونه رو باش که به اخماي تو خنديدم                            

همش يك گل تو باغچم بود اونم آخر واست چيدم

من ديوونه رو باش که به خوبيم عادتت دادم                          

شكستي قلبمو اما نديدي رنگ فريادم

من ديوونه رو باش که واست روزامو سوزوندم                       

خوشي رو تو خودم کشتم ، ولي با چشم تو موندم

من ديوونه رو باش که کشيدم ناز چشماتو                 

چه قد تلخه بدون تو ، چه قدر سخته برام با تو

من ديوونه رو باش که خيال کردم تو مجنوني            

 تو حتي اسم مجنونم ، نه آوردي ، نه مي دوني

من ديوونه رو باش که قد دنيا دوست دارم                    

نه اما من دوست داشتم حالا که از تو بيزارم

من ديوونه رو باش که واست خوندم چه قد ساده              

تو حرف عاشقونم رو شنيدي ، حاضر آماده

من ديوونه رو باش که نشستم منتظر ، رسوا                        

زدي تو زير قولاتو ، گذاشتي باز منو تنها

منو باش که نفهميدم منو ديگه نمي خواستي                       

چه قدر ديوونه اي راستي ، چه قد ديوونه ام راستي

منو باش که با يه آهنگ مي خواستم مهربونتر شم           

 زدي تير و توي ذوقم نداشتي حوصله بازم

من ديوونه رو باش که تو رو عاشق حساب کردم                       

چه قدر ديوونه تر چون باز ، تو رو اينجا خطاب کردم

من ديوونه رو باش که ، درسته خيلي ديوونم                        

 جهنم مي رم اما نه ، آنار تو نمي مونم