صبر کن سهراب !

آری ...........

تو راست می گویی

اسمان مال من است

پنجره ، فکر ، هوا ، عشق ، زمین ، مال من است !

اما سهراب

تو قضاوت کن ،

بر دل سنگ جای من است ! ؟

من نمیدانم ک چرا این مردم ، دانه های دلشان پیدا نیست .....

صبر کن سهراب

قایقت جا دارد ؟

من هم از همهمه ی داغ زمین بیزارم ........